ROZBUDOWA AKADEMII SZTUK PIĘKNYCH

YEAR 2008
ClIENT AKADEMIA SZTUK PIĘKNYCH W WARSZAWIE
LOCATION WARSZAWA, PL
PROGRAM EDUCATION
AREA 4000 M2
STATUS COMPETITION
TEAM BUDCUD, PAiU RAFAŁ MAZUR
PHOTOS

Zawsze w historii miasta pojawiała się nowa forma w sąsiedztwie już istniejącej. Ta która wcześniej powstała używała języka swojej epoki. Ta która teraz powstaje może stworzyć nowy język. Ale może też posługiwać się językiem uniwersalnym 'linqua franca', który jest językiem neutralnym, językiem matematyki, formy geometrycznej. Taką formę ma korpus historycznego budynku Szkoły Sztuk Pięknych, z fasadą ogrodową zorientowaną na północ (ze względu na światło słoneczne a raczej potrzebę jego maksymalnej eliminacji). Tak pomyślany budynek ma osie poprowadzone po diagonalach działki, co dynamizuje kompozycje i pozornie utrudnia dodanie nowego. Wreszcie w samym rzucie korpusu są obecne elipsoidy - przeguby. To podkreśla jego dynamikę. To 'nowe' również używa odcinków elipsoidy, obłych, miękkich kształtów i geometrii prostokąta. Odcinek elipsoidy domyka fasadę północną korpusu głównego budynku. Jest ciągle na jakiejś osi, ale osi lekko przesuniętej, osi z współczesnego języka form które nie budują żadnej hierarchii, która jedynie sugeruje kierunki, prowadzi do analogicznego wyjścia, narożnika odciętego za pomocą innej elipsoidy. Tak stworzony dziedziniec dystansuję nowy obiekt od monumentalnej północnej fasady i tworzy przestrzeń wewnętrzna, zamkniętą, zwielokrotnioną amfiteatralnymi stopniami poszczególnych kondygnacji. Fasada 'nowego' od osi rzeki jest prostą bryłą złożoną z poziomów, przeciętych tylko widocznymi przez szklaną fasadę podporami, jest to nowe środowisko pracy twórczej, przestrzeń neutralna powiązana z tym co na zewnątrz. To taka przeszklona konstrukcja daje transparentność, oczekiwaną przez tych, którzy chcą mówić o tym co się dzieje wewnątrz. Transparentność i neutralność nowej fasady północnej, stopnie wewnętrznego dziedzińca eksponują zaś pierwotny gmach. Także budynek mieszczący obecnie główne wejście, nobilituje tafla szkła odsłaniająca cztery kondygnacje. Wreszcie po obu stronach korpusu starej auli, są przewidziane dwie regularne formy pawilonów na planie kół, to pawilony ogrodowe. Miały być takie w planowanym sto lat temu ogrodzie. Mamy także duży pawilon, planowany na bulwarach. To jednokondygnacyjna budowla na planie prostokąta. Ta prosta hala otoczona szczelnym okręgiem zieleni. Wewnątrz tak powstałego ogrodu sztuki odkrywamy jej wszystkie formy. Z dachu pawilonu widzimy panoramę miasta i rzeki Wisły, to język współczesny – linqua franca architektury dzisiaj.